Net toen we dachten dat de inflatie enigszins onder controle was, zorgt de onrust in het Midden-Oosten voor een nieuwe schokgolf op de energiemarkt. De olieprijs kruipt langzaam maar zeker richting een niveau dat we liever niet op het scorebord bij het tankstation zien staan. Als de situatie escaleert, kijken we niet meer naar een kleine stijging, maar naar een mogelijke verdubbeling van de kosten.
Het gaat niet om de olie, maar om de route
In mijn analyses van de energiemarkt zie ik vaak dat mensen zich blindstaren op hoeveel olie een land als Iran produceert. Hoewel ze de vierde grootste producent binnen de OPEC zijn, is dat niet het echte pijnpunt. Het echte gevaar schuilt in een strook water die nauwelijks breder is dan de afstand tussen Amsterdam en Utrecht: de Straat van Hormuz.
Waarom dit kleine stukje zee uw vakantiebudget kan ruïneren:
- Dagelijks passeren hier 13 miljoen vaten olie, wat neerkomt op een derde van alle wereldwijde olietransporten over zee.
- Als deze route blokkeert, ontstaat er geen tekort aan olie, maar een logistiek infarct.
- Extra oppompen door landen als Saoedi-Arabië heeft dan geen zin; de schepen kunnen simpelweg nergens heen.
Scenario’s van 150 dollar per vat
Grote investeringsbanken zoals JP Morgan houden hun hart vast. Waar de prijs voor een vat Brent-olie begin dit jaar nog rond de 70 dollar schommelde, waarschuwen analisten van Kpler Ltd nu voor uitschieters naar 120 of zelfs 150 dollar. Voor ons in Nederland betekent dit dat de magische grens van 2 euro per liter voor Euro95 weer heel snel in het vizier komt.
Ik heb dit vaker gezien: markten reageren niet op wat er nú gebeurt, maar op de angst voor wat er kán gebeuren. De onzekerheid over de Suezkanaal-route en de Rode Zee werkt daarbij als olie op het vuur. Het is een optelsom van factoren waarbij de consument altijd de rekening gepresenteerd krijgt.
Wat kunt u zelf doen?
Hoewel we de wereldpolitiek niet kunnen veranderen, is er een simpele tactiek die ik in mijn eigen omgeving aanraad:
Wacht niet met tanken tot het lampje brandt als u ziet dat de spanningen in het nieuws toenemen. De prijzen aan de pomp reageren vaak binnen 48 uur op de internationale beurskoersen. Door op tijd “goedkoop” vol te gooien, bespaart u op een volle tank al snel een paar euro, wat op maandbasis flink aantikken kan.
De grote vraag blijft of de politieke leiders in staat zijn de aanvoerroutes open te houden. Denkt u dat de overheid moet ingrijpen met een nieuwe accijnskorting als de prijzen weer recordhoogtes bereiken?
